Sevgisizliği Nereden Öğrendik?

Gözlerini ilk açtığı anda sevmeyi öğrenen insanoğlu ağacın yaprakları gibi kaybeder oldu sevmeyi… Karanlığa büründü bir anda güneşin parçaları… Nerede hata yaptık? Kum taneleri arasında hangi güzelliği kaçırdık? Bize ilk önce sevmek verilmişken öyle güzel ve içten olanı… hiç düşünmeden savaşlar, hırslar, zenginlikler uğruna bıraktık mı yani?

Bir şarkının melodisi gibi derlerdi. Sevginin tariflerinden birini ahenk tutuğu zaman sadece sözcüklere dökmek yeterliydi. Ruhumuz sevgiyle donatılmış bir armağan gibiydi… içinde hırs olmadan yaşayan melekler çağı misali… şimdi elimde kalem gökyüzüne bakıyorum parlayan yıldızların yerini sanki öfke ve kin bürümüş gibi… gecenin içinden bir ses yankılanıyor ‘yıldızlar sönüyor yavaş yavaş güzel kalpli çocuklarımızın içinden’ diyorlar sanki bana… Gri bir sis sarıyor gecenin etrafını sevdaya dair ne varsa yok etmek için geliyor bulutların içindeki karanlık…

Karanlığa inat çocuklarımıza dönelim duyduğumuz her ses, baktığımız yer, aldığımız nefes onların sevmeyi öğreten ruhlarında olsun…

Sarsın güneş gibi her bir yanımızı tekrar tekrar hiç boş yer kalmasın sevgisizliğe dair hayatımızda…

Belki bir gün oturur seyre dalarız mavi gökyüzüyle birleşen denizin altında çocuklar gibi severek birbirimizi…

Barış Murat KOCA … :: 29 Kasım 2018 :: ….

Yazar: admin

hayalperestdunyam site yönetimi

Sizde yorumunuzu katarak bize destek olabilirsiniz